Васіль Вітка (сапраўдныя прозвішча і імя — Крысько Цімафей Васільевіч) — беларускі савецкі паэт, драматург, крытык, перакладчык, класік беларускай дзіцячай літаратуры. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1970), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1972) за кнігі «Беларуская калыханка», «Казкі» і «Чытанка-маляванка». Член Саюза пісьменнікаў СССР (1943).
Нарадзіўся 16 мая 1911 года ў вёсцы Яўлічы Слуцкага павета Мінскай губерні. Пасля заканчэння Слуцкай прафтэхшколы ў 1928 годзе працаваў слесарам на Бабруйскім дрэваапрацоўчым камбінаце, у завадской шматтыражцы (1929–1930), рэдакцыях газет “Камуніст” (Бабруйск, 1930–1933), “Ударнік” (Жлобін, 3-1933) змена» (1935–1937), «Літаратура і мастацтва» (1937–1938) і часопіса «Полымя рэвалюцыі» (1938–1939).
Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны працаваў сакратаром Беластоцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларускай ССР. З пачаткам вайны — у рэдакцыі газеты «Савецкая Беларусь», з 1942 года — у аддзеле прапаганды і агітацыі ЦК КПБ рэдактарам масавых выданняў для акупаваных раёнаў. Супрацоўнічаў у сатырычных часопісах “Партызанская дубінка” і “Раздавім фашысцкую час”. З дня заснавання часопіса «Беларусь» (студзень 1944) працаваў яго адказным сакратаром. З 1951 года — намеснік, у 1951-1957 — галоўны рэдактар беларускай штотыднёвай літаратурнай газеты «Літаратура і мастацтва», у 1957-1974 гадах — галоўны рэдактар дзіцячага часопіса «Вясёлка», у 1974-1987 гадах — член сцэнарна-рэдакцыйнай калектыву «Беларусьрэдакцыйнай калектыву».
Памёр Васiль Вiтка 5 лiпеня 1996 года. Але кажуць, што ў сапраўдных пiсьменнiкаў даты смерцi няма. Творы Васiля Вiткi i сёння ў актыве нацыянальнай лiтаратуры. Яны сталi сапраўднай класiкай. Яны патрэбны хлопчыкам i дзяўчынкам пачатку ХХI стагоддзя таксама, як былi патрэбны iх бацькам. Захапляцца iмi будзе яшчэ не адно пакаленне. Так будзе. Бо, як адзначыў народны паэт Беларусi Нiл Гiлевiч, Васiль Вiтка пазбягаў тэм аднадзёнак. Як правiла, ён пiсаў пра тое, «што глыбока запала ў душу i прарасло думкай». Разумнае, таленавiтае нiколi i нiдзе бясследна не знiкае. Напiсанае iм заўсёды будзе жыць, уплываць на бясконцы лiтаратурны працэс.
