26 марта 60 лет Виктору Шнипу

Виктор Анатольевич Шнип (белор. Віктар Анатольевіч Шніп; род. 26 марта 1960 года в д. Пугачи Воложинского района Минской области) — белорусский писатель, переводчик.

Родился в крестьянской семье. В 1978 году окончил Минский архитектурно-строительный техникум. Работал плотником на стройках Минска, литературным консультантом в журнале «Нёман» и в газете «Вячэрні Мінск». В 1987 году окончил Высшие литературные курсы в Москве. Работал редактором отдела культуры в журнале «Беларусь» (с 1987 года), газетах «Наша слова» (ответственный секретарь) и «Літаратура і мастацтва» (заместитель главного редактора, главный редактор в 2002—2003). В 2003—2008 годах — заместитель главного редактора, с 2008 года — главный редактор издательства «Мастацкая літаратура». Состоит в браке с Л. И. Рублевской.

Творчество

Дебютировал в 1977 году (газета «Чырвоная змена»). Является автором более 10 поэтических книг. Ряд стихотворных текстов положены на музыку белорусскими рок-группами. Пишет прозу, переводит на белорусский язык. Член Союза писателей СССР (1984). Лауреат премии имени Владимира Маяковского Совета Министров Грузинской ССР (1987). Лауреат специальной премии Президента Республики Беларусь в номинации «Художественная литература» (2008).

На белорусском языке

Віктар Шніп (26 сакавіка 1960, в. Пугачы, Валожынскі раён) — беларускі паэт, празаік, перакладчык.

Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум (1978). 7 гадоў быў беспрацоўным, перыядычна падпрацоўваючы грузчыкам на лікёра-гарэлачным заводзе «Крышталь», літкансультантам у часопісах «Нёман» і ў газеце «Вячэрні Мінск».

У 1987 скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы Літаратурнага інстытута імя М. Горкага ў Маскве. Працаваў старшым рэдактарам аддзела культуры ў часопісе «Беларусь» (1987—1991), у газетах «Наша слова» (адказны сакратар, 1991—1995) і «Літаратура і мастацтва» (намеснік галоўнага рэдактара-адказны сакратар (1995—2000), першы намеснік галоўнага рэдактара (2000—2002), галоўны рэдактар у 2002—2003). У 2003—2008 гадах намеснік галоўнага рэдактара, з 2008 года — галоўны рэдактар у выдавецтве «Мастацкая літаратура».

Творчасць

Дэбютаваў вершамі 17 жніўня 1977 (газета «Чырвоная змена»). Аўтар кніг паэзіі «Гронка святла» (1983), «Пошук радасці» (1987), «Шляхам ветру» (1990), «Горад Утопія» (1990), «На рэштках Храма» (1994), «Выкраданне Еўропы» (1996), «Чырвоны ліхтар» (2000), «Воўчы вецер» (2001), «Інквізіцыя» (2002), «Выратаванне атрутай» (2003), «Беларуская мора» (2004), «Балада камянёў» (2006), «Страла кахання, любові крыж» (2008), «Проза і паэзія агню» (2010), «Пугачоўскі цырульнік» (2013), «Сабачыя гісторыі» (2013), «Тутэйшая туга» (2014)[1], «Заўтра была адліга» (2015), «Чырвоны ліхтар-2» (2016), «Трава бясконцасці» (2018), а таксама кніг для дзяцей — «Сунічкі для Веранічкі» (1995) і «Наш Максім гаворыць: — Гу!» (1999). Суаўтар зборніка казак «Нявеста для Базыля» (2017; казка «Пугач»).

У канцы 1980 — пачатку 1990-х гг. пісаў тэксты для рок-гуртоў, бардаў, эстрадных выканаўцаў.

Прызнанне:

  • Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (з 1984).
  • 1987 год — лаўрэат прэміі імя Уладзіміра Маякоўскага Савета Міністраў Грузіі, за зборнік «Гронка святла».
  • 2008 год — лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у галіне «Мастацкая літаратура», за кнігу «Страла кахання, любові крыж».
  • 2019 год — узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.

[свернуть]
Share Button

Добавить комментарий

Яндекс.Метрика